Toen ik begon met wandelcoaching, voelde dat heel natuurlijk. Buiten in de natuur, in beweging zijn, samen praten, opstelling en inzichten verschaffen. Het leek een mooie manier om mensen dichter bij zichzelf te brengen. En dat deed het ook – tot op zekere hoogte. Tijdens de wandelingen kwamen er mooie gesprekken op gang, er ontstond lucht en helderheid. Maar steeds vaker merkte ik dat er iets ontbrak.

De natuur gaf rust, maar tegelijkertijd waren er ook veel prikkels. Voorbijgangers die langsliepen, fietsers die voorbijzoefden, geluiden die afleidden… Soms zag ik hoe cliënten dichtklapten of zich niet volledig durfden te openen, juist omdat ze bang waren gehoord of gezien te worden.

“Echte kwetsbaarheid vraagt om een gevoel van veiligheid – en die is buiten in de natuur niet altijd vanzelfsprekend. “

Daarnaast raakte ik me er steeds meer van bewust dat wandelen vooral het hoofd in beweging zet. Mensen kwamen met inzichten en goede voornemens thuis, maar diep van binnen bleef het lichaam gespannen. Oude pijn, vastgezette emoties en trauma’s laten zich niet zomaar loswandelen. Ze vragen om erkenning, om aandacht, om een veilige bedding waarin alles er mag zijn.

Waarom veiligheid voorop moest staan

Ik realiseerde me dat ik mijn cliënten pas echt kon helpen als ik hen eerst een veilige plek kon bieden. Een plek waar ze zich niet hoefden af te schermen voor omstanders of afleiding. Waar ze konden voelen, ademen en hun lichaam konden laten spreken. Want heling begint niet met praten, maar met ontspannen.

Het lichaam draagt herinneringen die soms te pijnlijk of te groot zijn om met woorden te benaderen. Pas als iemand zich gedragen voelt – in zichzelf en in de ruimte om hen heen – kan datgene wat vastzat voorzichtig naar de oppervlakte komen.

De stap naar lichaamsgerichte therapie

En zo maakte ik de stap van wandelcoaching naar lichaamsgerichte therapie. Hier staat het lichaam centraal: voelen wat er leeft, spanning loslaten, weer leren vertrouwen op je eigen innerlijke kompas. Door veiligheid en aanwezigheid voorop te zetten, ontstaat er ruimte om dieper te zakken – naar de lagen die tijdens een wandeling vaak onbereikbaar bleven.

Voor mij voelt dit als een natuurlijke ontwikkeling. Ik wilde meer bieden dan inzichten alleen. Ik wilde mensen werkelijk begeleiden in hun transformatie, in hun heling. En dat kan alleen als we niet weglopen van het lichaam, maar er juist naar toe bewegen.

Terug naar de natuur – als veilige bedding er is

Toch blijft de natuur voor mij een belangrijke bron van wijsheid. Wanneer de basis is gelegd – wanneer iemand zich veilig voelt en goed in contact is met zijn of haar lichaam – neem ik cliënten graag mee naar buiten. Niet meer op drukke wandelpaden, maar in mijn eigen tuin en moestuin, tussen de kippen en het groen.

Daar werk ik systemisch: met de natuur als spiegel en symbool. Stenen, bloemen, bomen of zelfs de kippen worden onderdeel van het proces. De natuur nodigt uit om zonder woorden te voelen en te herkennen wat er in ons leeft. Symbolen helpen om onbewuste stukken zichtbaar te maken en beweging te brengen in dat wat vastzit.

Innerlijk kind en overlevingsmechanismen

In dit werk komen vaak het innerlijk kind en de overlevingsstrategieën die we als mens hebben ontwikkeld naar voren. Patronen die ooit bescherming boden, kunnen ons in het heden tegenhouden. Door met compassie en zachtheid contact te maken met deze delen, ontstaat er ruimte om oude strategieën los te laten en te kiezen voor nieuwe manieren van leven en verbinden.

De natuur helpt daarbij als een wijze spiegel. Een steen kan de zwaarte van een oud patroon symboliseren, een bloeiende bloem de groei die mogelijk is. Zo krijgt wat in ons leeft een tastbare vorm – en kan heling zich verankeren, niet alleen in het hoofd, maar vooral in het hart en het lichaam.

Bij Innertalks.nl is dat nu de kern: een veilige plek waar je kunt ontspannen, voelen en stap voor stap loslaten en accepteren wat je niet langer hoeft te dragen.